Ewa Kolasińska

Absolwentka Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie /1973/.

1.07.1973 - Stary Teatr, Kraków 

Aktorka skupia teatralne żywioły – nieokiełznany temperament, spontaniczność, emocjonalną wrażliwość, które w połączeniu z głosem o niezwykle rzadkiej barwie (kontralt) i dziewczęcą, wysmukłą sylwetką są niepowtarzalne i wyjątkowe. W zespole Narodowego Starego Teatru pozostaje niezmiennie od debiutu w roli Loli w „Domu otwartym” Bałuckiego w reżyserii Jerzego Kreczmara (1973). Pierwsze role tworzyła pod kierunkiem trzech wybitnych reżyserów Starego Teatru: Konrada Swinarskiego („Dziady”, „Wyzwolenie”), Jerzego Jarockiego („Wiśniowy sad”) i Andrzeja Wajdy („Noc listopadowa”). Utkana z sennych wyobrażeń Schulzowska Paulina w „Sklepach cynamonowych” i narysowana ostrą kreską prostytutka Molly w „Operze za trzy grosze” Brechta powstały we współpracy z reżyserem Ryszardem Majorem, zaś rozdzierającą w cichym cierpieniu, nieugiętą w dobroci i oddaniu Sonię ze „Zbrodni i kary” zbudowała w spektaklu Macieja Prusa. W „Dziesięciu portretach z czajką w tle” wg Czechowa stworzyła postać beznadziejnie zakochanej Maszy wtopioną w odrealnioną przestrzeń teatru Grzegorzewskiego. Wyzwaniem była rola w epopei Wajdy „Z biegiem lat, z biegiem dni...”. Jej Zosia nasycona prawdą psychologiczną, jednocześnie wpisana w szerszy kontekst dramatu obyczajowego, była postacią żywą, wzruszającą i zabawną. W 1984 roku zagrała tytułową rolę w „Antygonie” Wajdy – postać wielowarstwową, sugestywną emocjonalnie i formalnie, z wielką sceną pożegnalnego monologu, który kończyła gestem-symbolem wznosząc ręce zakute w kajdany. Kolejne role w spektaklach reżysera pokazały szeroki wachlarz jej aktorskiego emploi: silna chłopską mądrością i poczuciem humoru Klimina w „Weselu”, zainspirowane japońskim teatrem nō postaci z jednoaktówek Mishimy, farsowa Klara w „Słomkowym kapeluszu” czy doskonała w swej ascetycznej formie Wiedźma w „Makbecie”. Praca pod kierunkiem Tadeusza Bradeckiego (z nagrodzoną w Kaliszu brawurową rolą Gizeli Spiessbürger w „Wiośnie Narodów w Cichym Zakątku”) ukazała naturalną vis comica aktorki i mistrzowskie wykorzystywanie środków wyrazu. Role w gombrowiczowskich inscenizacjach Mikołaja Grabowskiego były kwintesencją zabawy formą, a precyzyjne intelektualnie postacie Maski i Mówcy w „Wyzwoleniu” stanowiły sumę jej teatralnych doświadczeń. Artystka odnajduje się w przedstawieniach reżyserów młodszego pokolenia. Role w inscenizacjach Jana Klaty: świetnie zagrana Megaira w pastiszowej „Orestei”, Krystyna Drohojowska, Sikorka i „górująca nad sceną Matka Boska Częstochowska przypominjąca, że szaleństwo narodowe jest w jakimś sensie świętym szaleństwem, błądzeniem z szablą w chmurach, ale i z Bogiem w sercu” (recenzował „Trylogię” Maciej Pieczyński), Prakseda Bakcyl w parodystycznym tańcu do muzyki Strawińskiego z efektownym szpagatem w „Weselu hrabiego Orgaza” – ukazały jej mistrzowską ekwilibrystykę warsztatową i żywiołowość. Role w przedstawieniach Michała Borczucha („Werter”, „Brand. Miasto. Wybrani”), Krzysztofa Garbaczewskiego („Poczet Królów Polskich”), Marcina Libera („Być jak Steve Jobs”), Pawła Świątka („Gyubal Wahazar”) obrazują, jak wypadkowa odwagi formalnej połączonej z siłą emocji pozwala tworzyć wybitne, na wskroś oryginalne sceniczne kreacje.
Równie wyraziste, pełne  nieokiełznanego temperamentu postaci stworzyła aktorka w „Płatonowie” wg Czechowa w reż. K. Bogomołowa (odziany niedźwiedzią skórę „zwierzęcy” Osip) czy w poświęconych tragedii  uchodźców „Podopiecznych” wg Jelinek w reż. Miśkiewicza.
(eb)

Odznaczenia:
2009 – odznaka Honoris gratia

Nagrody:
1979 – Nagroda Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa w dziedzinie upowszechniania kultury za rok 1978 dla młodego, wyróżniającego się twórcy -–za osiągnięcia w teatrze i filmie
1987 – XXVII Kaliskie Spotkania Teatralne nagroda aktorska za rolę Gizeli Spiessbürger w Wiośnie Narodów w Cichym Zakątku A. Nowaczyńskiego w reż. T. Bradeckiego

W teatrze:
Gyubal Wahazar - ŚWINTUSIA
Trylogia - OBRAZ, SIKORKA, KRYSTYNA DROHOJOWSKA
Płatonow - Osip
Oresteja - Megajra


Antygona – Antygona
Biesy – Maria Szatow /od 10.05.1977/
Brand. Miasto. Wybrani – Gerda
Być jak Steve Jobs. Bohaterowie polskiej transformacji. Ballada o lekkim zabarwieniu heroicznym. – Nienawiść / Leokadia Beg / Inspektor
Dom Bernardy – Alba Bernarda
Dom otwarty – Lola
Don Kichote – Gospodyni
Dybuk – Żydówka
Dziady – Wieśniaczka / Panna II
Dziesięć portretów z czajką w tle – Masza /od 8.04.1980/
Egzekucja cennych wspomnień – Jedna z postaci
Gwałtu, co się dzieje! – Agata
Gyubal Wahazar – Świntusia
Ich czworo – Wdowa
Iwona księżniczka Burgunda – Ciotka Flora
Król umiera czyli ceremonie – Królowa Małgorzata
Makbet – Wiedźma
Markiza de Sade – Charlotta
Mishima: Wachlarz, Szafa, Pani Aoi, Adamaszkowy bębenek – Klientka / Pielęgniarka / Urzędniczka
Noc listopadowa – Małgorzata
Opera za trzy grosze – Molly
Operetka – Markiza / Księżna Himalaj /od 4.11.89/
Oresteia – Kassandra
Oresteja – Megajra
Peer Gynt – Kari / Stara z Dowru
Poczet Królów Polskich – Zygmunt II August
Pokój na godziny – Zofia
Płatonow
Rękopis znaleziony w Saragossie –Lajardin / Getta Cimiento
Rewizor – Fiewronia Pietrowna Poszlopkina
Sen o Bezgrzesznej... – Dama na balu / Postać w Kabarecie
Sklepy cynamonowe – Paulina
Śmierć i zmartwychwstanie świata – Kobieta
Spaghetti i miecz – Dziewczyna
Sytuacja bez wyjścia – Bufetowa
Słomkowy kapelusz – Klara
Słuchaj, Izraelu! – Tauba - Perlemutter
Tak zwana ludzkość w – Marianna
Tango Gombrowicz – Maestro / Pianista / Jedna z postaci w Grupie Krytyków
Trans-Atlantyk – Maestro
Trylogia – Obraz / Sikorka / Krystyna Drohojowska
tryptyk wyspiański – Althea / Noc,
Trzecia pierś – Ewa
Trzy stygmaty Palmera Eldritcha – Fran Schein
Venezia,Venezia – Colombina
Werter – Pani M. *
Wesele – Kasia
Wesele – Klimina
Wesele hrabiego Orgaza – Prakseda Bakcyl
Wiosna Narodów w Cichym Zakątku – Gizela Spiessbürger
Wiśniowy sad – Duniasza
Wit Stwosz – Erdmunda
Woyzeck – Małgorzata
Wyzwolenie – Mówca / Maska
Wyzwolenie – Robotnica
Zbrodnia i kara – Sonia