Adam Nawojczyk

Absolwent Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie /1996/

1.09.1996 - 31.12.1996 - Teatr im. J. Słowackiego, Kraków

1.09.1997 - Stary Teatr, Kraków

Uosabia perfekcyjne, nowoczesne aktorstwo – błyskotliwy, ironiczny, formalny – metodą kameleona zmienia akcenty i barwę niezauważalnie, brawurowo wydobywając wyraziste, ostre akcenty. Absolwent, a obecnie dziekan Wydziału Aktorskiego krakowskiej PWST, Rozpoczynał współpracując z czołówką teatralnej awangardy – z mistrzem Krystianem Lupą i jego uczniami: Grzegorzem Jarzyną, Krzysztofem Warlikowskim (przezabawnie przerysowany Bertoldo w „Krumie”, „(A) Pollonia”) czy Pawłem Miśkiewiczem. 

Różne role u Krystiana Lupy, m.in. Behemot w „Mistrzu i Małgorzacie”, popisowy Papież-Ondine w „Factory 2”, czy Mateusz/Wąż w „Zaratustrze”, świetnie charakteryzuje wypowiedź Jacka Poniedziałka: „Krystianowi Lupie udało się wreszcie osiągnąć coś, o czym marzył i o co walczył z aktorami Starego Teatru od kilkunastu może lat – niewymuszoną autentyczność bycia na scenie, odwagę wyjścia z roli i wejścia w nieznane. (…) Ale wolność, autonomiczność ich bycia na scenie, przynosi im nieukrywaną przyjemność. I radość”.

Znakomicie odnalazł się w najnowszych inscenizacjach Starego Teatru jako Henryk Walezy w prowokacyjnym intelektualnie „Poczcie Królów Polskich” Krzysztofa Garbaczewskiego, Horn/Fatti w polemicznym wobec polskiej transformacji „Być jak Steve Jobs” Marcina Libera oraz C (Cezar) w filozoficznej peregrynacji Jana Klaty „Do Damaszku”.    

„Nie dziwota, że dostał w Grazu nagrodę na festiwalu spektakli stworzonych z blogów (jest i taki; czego jeszcze festiwalomaniacy nie wymyślą!). Dorota Masłowska na podstawie internetowego bloga napisała mu świetną solową etiudę zbudowaną wokół najciekawszego aspektu blogomanii: niepewnej tożsamości. Zagrał („Blogi.pl”, Stary Teatr) rozkosznego hermafrodytę zmieniając głos z męskiego na kobiecy, operując przesadnym gestem, balansując między demonstracyjną zniewieściałością a prężeniem męskich mięśni, dowcipnie, elegancko i popisowo”  – pisał o aktorze Jacek Sieradzki w swoim „Subiektywnym spisie aktorów teatralnych” (edycja XVII). 

Współtworzył sukces wielokrotnie nagradzanego (w tym Nagrodą Wyspiańskiego) spektaklu „nie-boska komedia. WSZYSTKO POWIEM BOGU!”, gdzie zagrał podwójną rolę Papy Wincentego / Arcydramatu. Łukasz Badula (kulturaonline.pl) wskazuje na rolę Nawojczyka: „Papa Wincenty – despotyczny arystokrata, wypisz wymaluj Krasiński senior. Z jego ust padają być może najostrzejsze i najbardziej cyniczne słowa w całej sztuce. U Demirskiego staje się symbolem bezwzględnej polityki, prowadzonej na zasadzie «dziel i rządź», prowadząc interesy z żydowskim kapitalistą ponad głowami pogardzanego motłochu. Kreatura to być może niesprawiedliwa wobec Krasińskiego seniora (którego poglądy miały wpływ na drugą część dramatu), przepełniona jednak charyzmą i szeroką refleksją dziejową”.

Nawojczyk wystąpił także w kolejnym spektaklu Marcina Libera w Starym Teatrze, „Stara kobieta wysiaduje”. Postać Kelnera, w którą się wcielił, „zamiast podawać flaczki, woli pójść na wojenkę, wypruć własne wnętrzności” (Michał Centkowski, Dwutygodnik.com), a także m.in. brawurowo przemienia się w drag queen.  

Główną kobiecą rolę ¬ w „Płatonowie” wg Czechowa  powierzył aktorowi Konstantin Bogomołow: „Najważniejszym zabiegiem inscenizacyjnym jest niewątpliwie inwersja płci – aktorki grają postacie męskie, aktorzy – żeńskie. (…) Dzięki zniwelowaniu wszelkich iskrzących momentów damsko-męskich o wiele bardziej frapujące stają się te sceny, kiedy na przykład Adam Nawojczyk (grający Generałową Annę Wojnicew) miewa swoje humory. Kobiece humory, wręcz chciałoby się napisać, ale właśnie odwrócenie ról służy pokazaniu, że nastroje i emocje nie mają przypisanej płci”– analizowała „Teatraliach” Agnieszka Dziedzic.

(eb, sz.a)

Nagrody:

2015 – Nagroda im. S. Wyspiańskiego

2008 – VII Festiwal Prapremier w Bydgoszczy – nagroda aktorska za rolę w przedstawieniu „Blogi.pl” 


W teatrze:
Do Damaszku - C (CEZAR)
Gyubal Wahazar - O. UNGUENTY
nie-boska komedia. WSZYSTKO POWIEM BOGU! - PAPA WINCENTY / ARCYDRAMAT
Płatonow - Anna Wojnicew
Triumf woli - Wuj McDonald
Triumf woli (premiera) - Wuj McDonald
Do Damaszku - C (CEZAR)


Amfitrion – Jupiter

blogi.pl – Postać (w) My dziecisieci

Być albo nie być – Józef Tura / aktor 

Być jak Steve Jobs. Bohaterowie polskiej transformacji. Ballada o lekkim zabarwieniu heroicznym – Horn / Fatti

Do Damaszku – C (Cezar)

Don Juan – Piotrek

Factory 2 – Ondine

Gyubal Wahazar O. Unguenty

Językami mówić będą – Pete / Neil / John

Kariera Artura Ui – Ragg

Kordian – Stary Kordian

Krum – Bertoldo

Lunatycy - Huguenau czyli Rzeczowość – Nuchem Sussin

Nie-boska komedia – Leonard

nie-boska komedia. WSZYSTKO POWIEM BOGU! – Papa Wincenty / Arcydramat

Ósmy dzień tygodnia – Monter / Robotnik

Piekarnia – Agent nieruchomości Flamm

Poczet Królów Polskich – Henryk Walezy

Polaroidy – Tim

Przedtem/Potem – Mężczyzna Z Innego Miasta

Płatonow 

Stara kobieta wysiaduje – Kelner

Słomkowy kapelusz – Feliks

tryptyk wyspiański – Meleager, Agamemnon / Protesilas

Wiśniowy sad – Trofimow / Gość

Wspólny pokój – Edward Mokucki

Zaratustra – Mateusz / Wąż