Spektakl przygotowywany we współpracy polsko-niemieckiej, w teatrze w Düsseldorfie w ramach programu Unii Teatrów Europy.

Noc Stasiuka to opowieść o Polakach i Niemcach, o Wschodzie i Zachodzie, o ich wzajemnych nieufnościach, narosłych stereotypach, o ich historii dawnej i tej pisanej codziennymi kontaktami.

Banda złodziei samochodów, gdzieś ze Wschodu (z Polski?), okrada sklepy wjeżdżając autami do środka przez witryny. Podczas kolejnego napadu właściciel sklepu jubilerskiego strzela do jednego ze złodziei, a sam dostaje ataku serca. Jubilera może uratować jedynie przeszczep serca, najbliższym dawcą jest postrzelony przez niego złodziej ze Wschodu. Tak rozpoczyna się metaforyczna historia spotkania dwóch "obcych ciał", które obwarowały się stereotypami o sobie, które spotkać się niemal nie mogą, a jednak ironia losu i konieczność życiowa każą im rozpocząć dialog.

Formalne zabiegi podkreślają brak spójności wewnętrznej języka, jakim mówią bohaterowie - autor posługuje się frazą poetycką, nie stroni od partii chóralnych, częste kolokwializmy i brutalny język ulicy mieszają się z wyszukanymi wyrażeniami. W spektaklu polsko-niemieckim reżyser wykorzystuje jeszcze jedną barierę porozumienia - aktorzy grają w językach polskim i niemieckim.

Dialog Zachodu ze Wschodem w ujęciu Stasiuka pozostawia wnioski raczej gorzkie - pojednanie jest pozorne, polega na wymianie - duszy za ciało, nieśmiertelności za materialny dobrobyt: "Wschód potrzebuje rzeczy, a Zachód potrzebuje krwi." Czy to prawda?

Nowa Europa. Czekanie na Barbarzyńców - opis projektu.
1 maja 2004 roku ponad 200 milionów obywateli Europy Wschodniej zostało przyjętych do Wspólnoty Europejskiej. Teatr w Düsseldorfie wyszedł temu wyzwaniu naprzeciw i zaprosił czterech pisarzy z Europy Wschodniej i ¦rodkowej, którzy mieli za zadanie ze swojego punktu widzenia opisać przemianę i przewrót w swoich krajach. Obok Andrzeja Stasiuka nad tekstami dla teatru w Düsseldorfie pracują: Jurij Andruchowicz (Ukraina), Jachym Topol (Czechy), i Péter Zilahy (Węgry). Prapremiery są zaplanowane na ten i następny sezon teatralny. Te nowe "europejskie" teksty teatralne mają być wystawione także w innych teatrach Europy: Katona József Színház w Budapeszcie, Teatrul Bulandra w Bukareszcie, Starym Teatrze w Krakowie i Meno Fortas w Wilnie. Na lato 2006 zaplanowany jest Europejski Festiwal Teatralny w Düsseldorfie, na którym zostaną pokazane wszystkie te przedstawienia. Równolegle do tego teatr w Düsseldorfie rozpoczął projekt ze szkołami aktorskimi niektórych krajów europejskich, który bazuje na tworzeniu tekstów o nadziejach, wizjach i lękach młodej generacji Europejczyków.

Teatr w Düsseldorfie
Pierwszy budynek teatralny w Düsseldorfie został zbudowany w 1696 roku niedaleko zamku Johanna Wilhelma II i był przeznaczony na dworskie przyjęcia. W 1747 roku Theodor Palatyński zainicjował budowę teatru na rynku miasta i otworzył teatr dla mieszkańców. W swojej dzisiejszej formie administracyjnej teatr istnieje od 1951 roku, jako scena wolna i finansowana przez województwo Nordrhein-Westfalen. Gustaf Gründgens, pierwszy dyrektor teatru, uwolnił się w ten sposób od administracji miejskiej. Kiedy w 1970 roku pod dyrekcją Karla Heinza Strouxa rozpoczęto budowę nowego budynku teatralnego na Placu Gründgensa, studenci i uczniowie demonstrowali przeciwko monumentalnej budowie (architekt: Bernhard Pfau). W latach 1972-1976 dyrektorem teatru był Ulrich Brecht, w latach 1976-1986 Günter Belitz, a od 1986 do 1996 Volker Canaris. W sezonie teatralnym 1996/97 teatr przejmuje Anna Badora. Swoją kadencję otwiera przedstawieniem Lulu Wedekinda. Teatr w Düsseldorfie otrzymał w ostatnich latach wiele nagród, w ostatnim sezonie został wybrany najlepszym teatrem w landzie. Teatr posiada dwie sceny: scenę dużą na 968 miejsc i małą na 250 do 300 miejsc. W skład teatru wchodzi jeszcze, posiadający odrębną dyrekcję, Teatr Dzieci i Młodzieży.

Repertuar, informacje o zespole, historie oraz zdjęcia można znaleźć na stronie internetowej: www.duesseldorfer-schauspielhaus.de