Opowieść o miłości Piotra i Agnieszki umieszcza Hłasko w realiach Warszawy czasów odwilży. Petras tę samą historię opowiada współcześnie. Inne są przyczyny zepsucia świata, nie zmienia się jednak tęsknota za czymś nieskażonym powszechną degrengoladą i marzenie o innym, lepszym świecie. Poszukiwania wolnego pokoju, w którym mogłoby dojść do fizycznego zbliżenia między bohaterami to jednocześnie rozpaczliwa próba znalezienia wspólnej przestrzeni emocjonalnej, wolnej od otaczającego fałszu, tandety i iluzorycznego szczęścia.

Postępującej degradacji świata towarzyszy coraz większa dezorientacja bohaterów. Stąd też rozczarowanie, a nie spełnienie okaże się ich najważniejszym życiowym doświadczeniem.

Armin Petras studiował reżyserię w słynnej szkole Ernsta Buscha w Berlinie, obecnie na stałe współpracuje z teatrem we Frankfurcie. Jest również autorem tekstów dramatycznych, które publikuje pod pseudonimem Fritz Kater. Częstym tematem jego sztuk i spektakli jest nostalgia za młodością spędzoną w NRD, tęsknota za utratą świata z dzieciństwa, wspomnienia, w których istotne przemiany polityczne mieszają się z błahymi zdarzenia okresu dojrzewania. W jego twórczości elementy dramatyczne sąsiadują z epickimi, powaga z błazenadą, a wszystkim rządzi nieposkromiony żywioł zabawy. W 2003 roku Petras otrzymał w plebiscycie "Theater heute" prestiżowy tytuł autora roku oraz doroczną nagrodę dramatopisarską na festiwalu w Mülheim. W 2004 roku w ramach projektu SZUM - Spotkania z językiem i kulturą organizowanego przez Dom Norymberski pokazano w Starym Teatrze w Krakowie spektakl Zeit zu lieben Zeit zu sterben (Czas kochania Czas przemijania) Fritza Katera w reżyserii Armina Petrasa, który spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem publiczności i krytyki.

Petras zrobił rzadko oglądaną na naszych scenach brawurową groteskę o złudzeniach traconych przy zderzeniu z życiem jako gabinetem osobliwości. ¦wietnie zestroił nastroje: od gagów do lirycznych metafor, od tromtadracji do haustów goryczy. Odświeżył aktorów Starego, wyrwał ich z rutyny łatwych charakterystyk.

(acek Sieradzki, "Przekrój", 2005, nr 48)